ஒவ்வொரு பௌர்ணமியும் திருவண்ணாமலைக்கு புதுசாயம் பூசுகின்றது. சாயங்கள் அனைத்தும் அவசர அவசரமாக அழிபட்டு அடுத்தநாளில் மீண்டும் பழைய நிலைக்கு திரும்புகின்றது ஊர். ஆனாலும் கிரிவலப்பாதை எங்கும் குப்பையையும் கற்பூர மணத்தையும் அப்படியே விட்டுவிட்டு.
திருவண்ணாமலையில் இருப்போருக்கு கிரிவலநாள் ஒரு அரசியல் ஊர்வலம் நடக்கும் நாள் போல, அவ்வளவு இடையூறுகள். ஆனால் மக்கள் அழகாக புதிய வழிகளை பின்பற்றி தங்கள் கூடுகளுக்கு திரும்புவர்.
இத்தனை திருவண்ணாமலை அனுபவங்களும் நான் அங்கு கல்லூரியில் படித்த காலத்தில் கிடைத்தன. கல்லூரி காலத்தில் நாங்கள் கிரிவலம் செல்கிறோம் என்றால் அந்த தினத்தன்று எங்கள் கல்லூரியின் பேர் பெற்ற ஃபிகர் ஏதாவது கிரிவலம் செல்வதைக்கேள்விப்பட்டிருப்போம்.
ஆனால் பல ஆண்டுகள் கழித்து இன்று செல்வது என் அலுவலக நண்பருக்காக. நண்பன் என்று சொல்லாமல் நண்பர் என்று சொல்லுவதிலேயே தெரிந்திருக்கும் அவர் ஒரு அலுவலக நண்பர் என்று. அதுவும் மேல் அதிகாரி வேறு. அவரும் நானும் பலமுறை யோசித்து இறுதியில் இன்று செயல்படுத்தி வந்துவிட்டோம்.
பேருந்து நிலையம் தற்காலிகமாக மாற்றப்பட்டிருந்ததால் எப்படியோ கஷ்டப்பட்டு கோவில் வாசல் அருகே வந்தோம். அங்கு மிகப்பெரிய அளவில் கற்பூரங்கள் எரிந்து சூழ்நிலையை மாற்றிக்கொண்டிருந்தது. கோவிலுக்கும் சின்னதேர் இருக்கும் இடத்திற்கும் நடுவில் இருந்த மூத்திரசந்துகூட கற்பூரமணம் கமழ்ந்தது.
கிரிவலம் மக்களுக்கு ஆன்மீகத்தை விட வயிற்றுக்கே முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது என்பது வழியெங்கும் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் கடைகளில் இருந்தே கண்டுகொள்ளலாம். வீடுகள் கூட அந்த ஒரு நாளுக்காக ஏதோ ஒரு விதத்தில் கடையாக மாறிக்கொண்டிருந்தன. ஒவ்வொருவருக்கும் உள்ளே ஒரு வியாபாரி, தனக்கேற்ற வாடிக்கையாளனுக்கோ அல்லது சந்தர்ப்பத்திற்கோ காத்திருக்கிறான். எங்களை மட்டும் விட்டுவிடுமா இந்த இட்லிக்கடைகள்? நன்றாக சாப்பிட்டபின் நடக்கத் துவங்கினோம்.
எத்தனை விதமான மனிதர்கள், கிட்டத்தட்ட சென்னை தியாகராயநகரில் விழாக்காலத்தில் இருப்பதைப்போல, பாதிபேருக்கு மேல் கண்டிப்பாக பக்தியுடன் செல்லவில்லை என்று என்னால் எங்கு வேண்டுமானாலும் வந்து சொல்லமுடியும். சமூகம் நம்மில் இருந்தே தொடங்குகின்றது அல்லவா!
இப்போதெல்லாம் பலர் செருப்பு போட்டு சுற்ற ஆரம்பித்துள்ளனர். முன்பெல்லாம் வெறும் காலில் இரவில் சுற்றுவோம். ஆனால் திருவண்ணாமலையின் வெயில் பகலெல்லாம் தார்ரோடால் சேமித்துவைக்கப்பட்டு இரவில் வெளிவரும். நம் கால்களை கொப்புளம் போட. ஆனால் அடுத்தநாள் நன்றாக இருப்பதாகவே தோன்றும். என் கல்லூரி நண்பன் ஒருவனுக்கு காலில் ஆணி இருந்ததால் அடிக்கடி உட்கார்ந்துவிடுவான். தோளில் கைவைத்து வருவான். இப்போது அதைப்போன்ற மக்களைப்பார்க்கும்போதெல்லாம் அவர்களுக்கு என்ன வலியோ என்றுதான் எண்ணம் செல்கின்றது
திடீரென்று கடந்து செல்லும் பக்தர்குழுக்களின் உரத்த பாடல்கள், சைக்கிளில் செல்லும்போது லாரிக்காரன் ரோட்டோரமாய் அணைத்து செல்வதைப்போல் திடீரென்று நினைவு, பேச்சு அனைத்தையும் கலைத்து வேகமாய் செல்கின்றன. இந்த பாடலை அவர்கள் மனதாரப்பாடுகிறார்களா அல்லது அனிச்சையாய் பாடுகின்றார்களா என்பது புதிராக உள்ளது. அப்படி மனமின்றி பாடிச்செல்பவனில் ஒருவனாவது வீட்டில் தனியாய் விட்டுவந்த மனைவி மீது சந்தேகத்துடன் இருப்பான் தானே?
இப்படி எல்லாம் தான் நான் நினைத்துக்கொண்டு நடந்துகொண்டிருக்கிறேன். என் நண்பராவது நல்ல எண்ணத்துடன் வருவார் என்று நினைக்கிறேன். அவர் மீது அலுவலகத்தில் எல்லோருக்கும் பயம் கலந்த மரியாதை உண்டு. மனிதர் எப்போது எரிந்து விழுவார் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. ஆனால் இன்று படு சாந்தமாக இருக்கிறார். யார் யாருக்கு என்ன என்ன கவலைகளோ?
அடிஅண்ணாமலை வந்தால் எப்பேறுபெற்றவனுக்கும் களைப்பு வரும். எங்களுக்கு தாகமும் சேர்ந்து வந்தது. இளநீர் குடிக்கச்சென்றொம். எல்லாவற்றையும் பற்றி கருத்து இருக்கவேண்டுமா என்ன? இளநீர் விஷயத்தில் தாகம் மட்டும்தான் இருக்கிறது.
இளநீர்க்காரன் மிக பிசியாக இருந்தான். அவனிடம் இருந்து வாங்குவதற்குள் நுரை தள்ளிவிடும்போல. கடைசியாக அவன் வாங்கிய விலையை விட கிட்டத்தட்ட 10 மடங்கு அதிக விலைக்கு வாங்கினோம். என் நண்பர் விலையை பேரம் பேச முயல அது அவனுக்குள் இருந்த முதலாளித்துவத்தை எழுப்பியது. கன்னாபின்னாவென்று திட்ட ஆரம்பித்ததும், அலுவலகத்தில் அனைவரையும் போட்டு வாங்கும் நண்பர் முகம் சிவக்க கைநடுங்க அவனிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தது என்னவோ போல் இருந்தது. ஒருவேளை நான் அங்கு இல்லாமல் இருந்து இருக்கலாம் என்று நண்பர் எண்ணுபவர் போல் காணப்பட்டார். நண்பரின் பேரத்திற்கு அவன் படிந்துவராததை ஸ்ட்ராவில் என் இளநீரின் சுவையுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.
"நீயே வச்சிக்கோ உன் இளனீய, தோப்பு விலை சொல்ற" என்றார் நண்பர் இறுதியாக.
"அருவா கழுத்தில் எறங்கிடும். ஒழுங்கா வாங்கிட்டு போய்டு. வெட்டிவச்சிருக்க என்னை என்ன கேணப்**** நெனச்சியா? உன்கூட வந்த மனுஷன் அமைதியா குடிக்கல? உனக்கு மட்டும் என்ன ஒரு முழமா இருக்கு?" என்று இளநீர்க்காரன் அமைதியாக சொல்ல,
நண்பர், "சரி கொடு. அண்ணாமலையாருக்கு போட்டதா நெனச்சிக்கறேன்" என்றார்.
இளநீர் கொடுத்தான் என்பதை விட போட்டான் என்றுதான் சொல்லவேண்டும். அந்த அளவிற்கு என் நண்பர் வாழ்நாளில் கேவலப்பட்டதே இல்லை என்பதுபோல் முகம் இருந்தது. இளநீர் விற்பவர் என்று சொல்ல மனமின்றி விற்பவன் என்று சொல்கிறேன். யார் சொல்லிக்கொடுத்தது இது?
இளநீர் குடுத்ததும் உள்ளே இருக்கும் வழுக்கைத்தேங்காயை எடுத்துக்கொடுக்க அவனிடம் இருவரும் சென்றோம். என் நண்பனைப்பார்த்ததும் என்ன நினைத்தானோ தெரியவில்லை, "அதெல்லாம் வெட்டித்தரமுடியாது இருக்கற கும்பல பார்த்த இல்ல, வேணும்னா பையில போட்டு வீட்டுக்கு எடுத்துட்டுப்போய் வெட்டித்துண்ணு" என்றான். நானும் இதற்காய் காத்திருந்தது போல, "வாங்க சார் போகலாம், இந்த இளனீல வழுக்கையே இருக்காது. நாமதான் அவசரப்பட்டு அவன்கிட்ட கேட்டுட்டோம்" என்றேன்.
நண்பருக்கு இதைவிட ஒரு நல்ல கிரிவலம் அமைந்திருக்காது என்று நினைத்திருக்கையில் 2 போலீஸ்காரர்கள் வந்தனர். இதுவரை முதலாளிபோல் இருந்த இளநீர்க்காரன் சற்று மிரள ஆரம்பித்தான்.
நடக்க ஆரம்பித்த என்னை நண்பர் நிறுத்தினார். கொஞ்சம் இருங்க ரெஸ்ட் எடுத்துவிட்டு போகலாம் என்றார்.
எதற்காக அந்த போலீஸ்காரர் அந்த இளநீர்க்காரனை அறைந்தார் என்பது கேட்கும் தொலைவில் நாங்கள் நிற்கவில்லை. ஆனால் அறை பொளேரென்று விழுந்தது மட்டும் கேட்டது. அவன் கைகட்டி குனிந்து நின்றான். அவனது பக்கத்தில் ஒரு சின்னபையனும் அதே நிலையில் கை கட்டி நின்றிருந்தான். சற்று முன் பிரம்மாண்டநாயகனாய் இருந்த இளநீர்க்காரன் திடீரென்று பாதாளத்தில் நின்றிருந்தான். என் நண்பரை மிரட்டியது மட்டும் இளநீர்க்காரன் பிரம்மாண்ட நாயகனாய்த்தெரிய காரணம் இல்லை என்று நம்பிக்கொண்டிருந்தேன்.
ஒரு பலத்தின் முன்பு அடிமையாய் கூனிக்குறுகி நின்றுகொண்டிருந்தான். முதலாளித்துவம் என்று சொன்னதை எல்லாம் திரும்பபெறுகிறேன். பலத்தின் முன் அனைவரும் சப்பைதான். அவனது அவமானத்தை ஏதோ ஒரு விதத்தில் என்னாலும் உணர முடிந்தது.
அலுவலகத்தில் மேல் உள்ளோரிடம் படும் அவமானத்திற்கு இது சற்றும் குறைந்ததல்ல. வலியோரிடம் படும் அவமானம் மட்டும் எப்பொதும் உரைப்பதே இல்லை. ஆனால் மனதில் எங்கோ சென்று மறைந்துகொள்கின்றது, மீண்டு எழ துணிச்சலின்றி அப்படியே வடு மேல் வடுவாய் படிந்து விடுகின்றது. சமயத்தில் வடுவின் வலி அதிகரிக்கும்போது, குடும்பத்திலோ இல்லை நமக்கு கீழ் உள்ளோர் மேலோ ஆயுதமாய் செலுத்தப்படுகின்றது. தற்கால வருணாசிரமம் மிகவும் கொடியதாய் உள்ளது. மனதையும் புதுவிதமாய் காயப்படுத்துகின்றது.
எல்லாம் முடிந்தபின் நண்பர் சொன்னார், "அப்போவே சொன்னேன் இல்ல, அண்ணாமலையான் பார்த்துப்பான்னு".
எங்கிருந்தோ ஓடிவந்துகொண்டிருந்த கூட்டம் "அண்ணாமலையானுக்கு அரோகரா" என்று கத்திக்கொண்டே சென்றுகொண்டிருந்தது. இங்கு இருந்த மக்கள் கூட்டம் பக்கத்தில் இருந்த சோளக்கடைக்கு மாறிச்சென்று அங்கு கொறிக்கத்தொடங்கியது.
லேபிள் என் எழுத்து, சிறுகதை
பிரபஞ்சத்தின் சூன்யவெளியில் நடந்துகொண்டிருந்தபோது,
சே எங்கிருந்து வந்தது உந்த கெட்ட பழக்கம், பிரபஞ்சம், சூனியம் என்ற கெட்டவார்த்தைகள்?
மரணத்திற்கும் வாழ்க்கைக்கும் இடையில் உள்ள வினோதமான முரண்களை கடக்க நினைக்கையில்,
எங்கிருந்தோ வந்து தெறிக்கிறது எப்போதோ மன்னித்துவிட்டு வந்த நம்பிக்கைதுரோகத்தின் கடைசி பிசிறு
வரைமுறைக்குள் செல்ல நினைத்து சாலை கடக்கையில்,
வந்து முகத்தில் அறைந்து உமிழ்ந்து செல்கிறான், எதிர் பக்க பாதசாரி.
நன்றி திரு.பாதசாரி
மனதின் வலி மனதை தேடும் தேடலில் கலந்துவிடுகின்றது
எல்லாவற்றையும் கடந்து காசிக்கு செல்ல நினைக்கையில்
முதுகில் அடிக்கிறான் நான் கடவுள் ஆர்யா
கடவுள் மேல் நம்பிக்கை இல்லாமல் செல்லும் அளவு பயம் விட்டுவிடவில்லை மனதிற்கு
எரிந்த பிணங்களும் அவற்றின் வாசமும் எங்கும் வந்து கொல்லும்.
நன்றி ராஜபக்சே
இதுவரை எழுதியதை அழிக்கமுடியவில்லை, படிப்பவர்கள் அழித்துவிடுங்கள்
நினைவின் பதிவேட்டில் ஒரு புத்தகக்குறியாய்,
திருவனந்தபுரத்து வின்ஸ்டர் ஹாஸ்டலின் மழைப்பாசியும், அழுகிய சருகுகளும்
லேபிள் என் எழுத்து, கவிதை பவன்
5 நிமிட ரயில் தூரத்தில் இருந்தாலும் தினமும் பார்க்கவேண்டும் என்ற கட்டாயம் எப்படி இல்லையோ அதே போல் அடிக்கடி பார்க்கவேண்டும் என்ற கட்டாயமும் இல்லை. நானும் ஜெய்யும் அடிக்கடி பார்த்துக்கொள்வதில்லை.
இருவரும் கல்லூரியில் ஒன்றாக படித்தோம். சிங்கப்பூர் வந்தும் கூட அடிக்கடி பார்த்துக்கொள்வதில்லை. எப்போதாவது பியர் அடிக்க ஒன்று கூடுவதுண்டு. கல்லூரியில், பசங்களுடன் நான் படத்திற்கு சென்றால், அதே ஷோவில் ஏதேனும் ஒரு கல்லூரி பெண்ணுடன் ஓரசீட்டில் உட்கார்ந்து இருப்பான். எல்லோருக்கும் இந்த மச்சம் வாய்ப்பதில்லை.
இந்த ஜெய் பயல் இன்று என்னை வரச்சொல்லி இருந்தான். இன்று தான் இந்தியா சென்று திரும்பி இருந்தான். கண்டிப்பாக விமான நிலையத்தில் இருந்து ட்யூட்டி ஃப்ரீ சரக்கு வாங்கி வந்திருப்பான். எனவே நாளை அலுவலகத்திற்கு மருத்துவ விடுப்புதான் போடப்போகிறேன்.
இவனுக்கு அரசல் புரசலாக சில தொடர்புகள் உண்டு. முன்பொரு நாள், அலுவலகத்தில் அவன் அருகில் இருந்த பெண் மருத்துவ விடுப்பில் இருந்த போது இவனை போனில் அழைத்து வீட்டிற்கு வரச்சொன்னாளாம். இவன் தகுந்த முன்னேற்பாடுகளுடன் அவள் வீட்டிற்கு செல்ல, அவள் வீட்டில் யாரும் இல்லையாம். வீடு திரும்ப மாலை ஆகிவிட்டது என்றான் ஒரு நாள் போதையில்.
இப்போது அலுவலகம் மாறிய பின் ஒரு இந்தியப்பெண்ணுடன் சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறான். இந்த முறை இவள் இல்லாமல் தன்னால் இருக்க முடியாது இவளை திருமணம் செய்து கொள்வேன் என்று கூறிக்கொண்டிருக்கிறான். இந்த பெண் ஏற்கனவே ஒருவனுடன் திருமணம் செய்யாமல் இருந்து, சக்கையான பின் அவன் சாதுர்யமாக விலகிவிட்டான். அன்புக்கு ஏங்கிக்கொண்டிருந்த போது இவன் சிக்கியிருக்கிறான். இவனும் எப்படி மடங்கினானோ தெரியவில்லை. ஆனால் வசமாக சிக்கி இருக்கிறான். இதை சொல்லும்போது அவன் கையில் மீன், சில பூ படங்கள் நீல நிற பால்பாயிண்ட் பென்னால் வரையப்பட்டிருந்தன. அவை அந்த பெண்ணால் வரையப்பட்டிருக்கலாம் என்று நினைத்தேன் பூ சற்று மென்மையாக இருந்தது
ஒருவேளை அந்த பெண் பற்றி வீட்டில் பேசியிருக்கலாம் ஏதாவது நடந்திருக்கலாம். ஹூம்ம்ம் இந்த 5 நிமிட பயணத்திற்குள் எத்தனை விஷயங்களை அசை போடுகின்றது மனது.
பாட்டிலை திறக்கும் முன் விஷயத்தை திறந்தான் ஜெய்.
“எனக்கு வீட்டில கல்யாண ஏற்பாடு பண்ணிருக்காங்க டா.”
“என்னடா சொல்ற, அப்ப அந்த கையில பூ படம் போட்ட பொண்ணு?” என்றேன் லேசான அதிர்ச்சியுடேன்.
”அதுதான்டா எனக்கும் கவலையா இருக்கு. கல்யாணம் பண்ணிகிட்டு வந்ததுக்கப்புறம், ஏதும் பிரச்சினை பண்ணக்கூடாது இல்ல”
“அடப்பாவி, அப்ப அவள கழட்டிவிடப்போறியா?“
“டேய் அப்படிலாம் சொல்லாதடா, அவ பாவம்டா. ஆனா அவளுக்கு யாராச்சும் கிடைச்சா பரவாயில்ல, அவ கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிற டைப் தான்”
“என்னடா சொல்ற? வீட்டில இந்த பொண்ண பத்தி பேசலையா?”
“இல்லடா, ஒரு நல்ல கவுண்டர் பொண்ணு ஃபோட்டோ கொடுத்தாங்க, வீட்டில செம வசதி. பொண்ணும் குத்துவிளக்கு மாதிரி இருக்கு”
“இந்த பொண்ணுக்காக நீ கவலைப்பட்டா, பேசாம இந்தியாவே போய்டு. அங்க உனக்கு 75,000 சம்பளம் கொடுக்க ரெடியா இருக்காங்களே”
“இல்லடா, இந்த பொண்ணு வீட்ல நான் சிங்கப்பூர்ங்கறதால தான் பொண்ணே கொடுக்கறாங்க”
“சுத்தம். இப்போ என்னடா பண்றது."
"அதுதான்டா எனக்கும் தெரியல. பேசாம் இந்த பொண்ண நீ பாத்துக்கறியா?”
“அட நாயே என்னடா சொல்ற?”
“இல்ல மச்சி, பொண்ணு நல்ல பொண்ணுடா, நல்லா செலவு பண்ணும், ரொம்ப ஃப்ரெண்ட்லி. சோசியல் டைப் புரியுதா” இந்த புரியுதா என்ற இடத்தில் சற்று அழுத்தம் அதிகம் காட்டினான் ஜெய்.
“போடா இவனே, இதெல்லாம் கேவலமா இல்லயா?”
“டேய் நீ ஏன்டா இவ்ளோ பொங்கறே? சும்மா ஒரு எஸ்.எம்.எஸ் அனுப்பிப்பார்”
“ஆள விடு சாமி. நானாவது நல்லாயிருக்கேன்”
“ஓகே ஒகே டென்சன் ஆகாதடா. வந்த வேலையைப்பார்ப்போம்”
2 நாட்கள் ஆகியிருக்கும். ஒரு இரவு போனில் அழைத்து, “நான் அவகிட்ட எல்லாம் சொல்லிட்டேன்” என்றான்
“என்னடா சொன்னா அவ?”
“கொஞ்ச நேரம் அமைதியா இருந்தா. அப்புறம் அவகிட்ட நான் வாங்கியிருந்த 500$ பணம் கேட்டா”
“எப்படியோ பிரச்சினை முடிஞ்சா சரி”
“ஆனாலும் அவ பாவம்டா. முடிஞ்சா அவளுக்கு ஒரு எஸ் எம் எஸ் அனுப்பிபாருடா. அவ நம்பர் உன்கிட்ட இருக்கு தானே. இப்படிதான் நானும் எஸ் எம் எஸ் அனுப்பி பிடிச்சேன்”
“போடா வெண்ண. வேலையப்பாரு போய்”
பெண் நல்ல அழகாகத்தான் இருப்பாள். சரி ஒரே ஒரு எஸ் எம் எஸ் அனுப்பித்தான் பார்க்கலாமே என்று அனுப்பும்போது எனக்கு தெரியாது, அவள் அன்றிரவு தற்கொலை செய்துகொள்வாள் என்றும் அடுத்த நாள் காலையிலேயே போலீஸ் என்னை வந்து விசாரிக்கும் என்றும்
----o0o----
லேபிள் என் எழுத்து, ப்ளாகதை
எனக்கும் சற்று புதிதாகத்தான் இருக்கிறது இந்த வலி.
மருத்துவருக்கு சொல்லி புரியவைப்பதற்குள் மீண்டும் வலிக்கிறது
எல்லாம் ஆரம்பித்தது இந்த வார்த்தைகளை எண்ண ஆரம்பித்ததும்தான்
வார்த்தைகளின் எண்ணிக்கையும் ஒரு வார்த்தையாகி வலியைக்கூட்டுகின்றது
வார்த்தைகளை குறைத்துத்தான் ஆகவேண்டும் போல இருக்கின்றது
எப்படி இருந்தாலும்
வலி என்ற வார்த்தைக்குள் இருந்து துவங்கிவிடும் மீண்டுமொரு வலி
லேபிள் என் எழுத்து
இடம் (1) ==================================================== ஹைக்கூ
இந்த இடமில்லா பேருந்தில் ஏறுகிறாரே இந்த பெரியவர்
எங்கே உட்காருவாரோ!
சரி நான் கொஞ்சம் தூங்கிக்கொள்கிறேன்.
நான் இறங்க நேரம் இருக்கிறது
இடம் (2)
எனக்கும் தான் வயதாகிக்கொண்டிருக்கிறது.
கால் வலி மூட்டு வலி வருகிறது.
10வது படிக்கும் பையன் இருக்கிறான்
நான் ஏன் இந்த பெரியவருக்கு இடம் தர வேண்டும்?
நோக்கம்
பக்கவாட்டு சீட்டில்
துறுதுறு குழந்தை
அழகாய் சிரிக்கின்றது
கவனத்தை பலமாய் ஈர்க்கின்றது
சேலை விலகிய அதன் அம்மாவை விட
பேருந்துக்கு வெளியில்
நல்ல வெயில்
பசுவின் நாக்கில் வழிகிறது உமிழ்நீர்
முடி
கூட்டமில்லா பேருந்தில்
எல்லார் காலிலும் மிதிபடுகின்றது
ஒரு நீள முடி
லேபிள் என் எழுத்து, கவிதை பவன், சிறுகவிதை
ஒவ்வொரு முறையும் துரத்தப்படுகின்றேன்.
உச்சகட்டத்தில் கூட ஒருமுறை
தடுப்புகளற்ற வெளியில் கூட
வழிதெரியாதவாறு துரத்தப்படுகின்றேன்
புள்ளியை நோக்கி வட்டப்பாதையில் ஓடும் நான்
புள்ளியடையும் வழியறிய யாராலோ அல்லது எவரெவராலோ துரத்தப்படுகின்றேன்
துரத்தல் நிற்கப்போவதில்லை
என் ஓட்டமும் நிற்கப்போவதில்லை
ஏனெனில் நானும் எனக்கு முன் ஒன்றை துரத்திச்செல்கின்றேன்
லேபிள் என் எழுத்து, சிறுகவிதை
நான் போன ஜென்மத்தில் என்னிடம் உரைத்த ரகசியத்தை
என் அடுத்த ஜென்மத்திடம் உரைக்கச்சென்றுகொண்டிருக்கின்றேன்
ஒவ்வொரு ஜென்மமும் இப்படி ஒரு தொடரோட்டமாய் செல்கின்றது
ரகசியத்தின் மொழியும், நடையும்
ஏன் சில சமயங்களில் ரகசியமுமே மாறிப்போகின்றன இந்த தொடரில்
எது எப்படியோ 7:10க்குள் கொண்டு சேர்த்துவிட வேண்டும்
இத்தொடரை இங்கேயே அறுத்துவிடலாம் என்று
பலநாள் யோசித்தாகிவிட்டது
இனி அதற்கு நேரமில்லை
செல்லவேண்டும் என்றானபின் இடம் முக்கியமில்லை
வேகம் தான் முக்கியம்
என்னதான் வேகமாய் சென்றாலும்
ரகசியம் கடைசி வரை பரிமாறிக்கொண்டே செல்லப்போகிறது
யாருக்கும் பயனின்றி.
இந்தா பெற்றுக்கொள் உன் ரகசியத்தை
"This birth sucks"
லேபிள் என் எழுத்து, சிறுகவிதை
நக்கித்தான் பிழைக்கிறேன்
நாயாக இருந்தாலும் மனிதனாக இருந்தாலும்
முன் அனுபவம் இருந்தால் ஒருவகை
இல்லாவிட்டால் ஒருவகை
பெண்ணிடம் ஒருவகை
ஆணிடம் ஒருவகை
இருப்பது போதாத போது ஒருவகை
இருப்பது இருந்தாலும் ஒருவகை
நக்குவதென்று ஆனபின்
நக்கித்துணிக கருமம்
லேபிள் என் எழுத்து, சிறுகவிதை
"சிக்னல் வந்துருக்கு லேன்கோ", கத்திக்கொண்டு வருகின்றான் தூர்.
பல ஆண்டுகளுக்கு முன் விண்வெளிக்கு அனுப்பப்பட்ட ரேடியோ அலைகளுக்கு பதில் வந்திருக்கின்றது.
தூரும் லேன்கோவும் வளர்ந்துவரும் ஒரு விண்வெளி ஆராய்ச்சியாளர்கள். இருவரும் நல்ல நண்பர்களாக இருந்தாலும் அலுவலகத்தில் லேன்கோவின் உதவியாளனாக வேலை செய்கிறான் தூர்.
"என்னால நம்பவே முடியல தூர், பணத்த விரயம் பண்ணின ஆராய்ச்சிக்கு இப்போ பலன் கிடைச்சிருக்கா?"
"இருக்கலாம். ஆனா இதை decipher செய்ய இன்னும் எவ்வளவு காலம் ஆகும்னு தெரியலயே"
"ஏற்கனவே funds நிறுத்தப்போறதா சொல்லிருக்குற நேரத்துல இது கண்டிப்பா நல்ல செய்தி தான் தூர்"
"சரி இப்போ அடுத்த ஸ்டெப் என்ன?"
"நாமளே decipher பண்ணி பார்க்கலாம். நல்ல இன்ஃபர்மேஷன் கிடைச்சா வேலைய ரிஸைன் பண்ணிட்டு NASA ல போய் ஜாய்ன் பண்ணிடலாம்"
"இல்லைனா?"
"இல்லைனா, வெறும் ரேடியோ நாய்ஸா இருக்கும், ப்ரஸ்மீட்டுக்கு சொல்லிவிடுவோம். புகழ், சூப்பர் போதை"
"லேன்கோ இவ்வளவு தூரம் பேச விட்டது தப்பு, நானும் உனக்கு குறைந்தவன் இல்லை. வா decipher பண்ண ஆரம்பிக்கலாம்."
"எங்க இருந்து ஆரம்பிக்கலாம் தூர்?"
"ஒரு ரேடியோ ரிசீவர்ல போட்டு கேட்டுப்பார்க்கலாம்"
"தூர், உன் பேருக்கேற்ற மாதிரி தூரத்துலதான்டா இருக்க. அந்த சிக்னல ப்ராசசர்ல கொடு. waveform பார்க்கலாம்"
"லேன்கோ, இது வெறும் மாடுலேட்டட் ரேடியோ வேவ்ஸ் மாதிரி இருக்கு"
அறைக்கதவை தள்ளிக்கொண்டு வருகிறாள் தரி.
தரியும் இவர்களுடன் வேலை செய்யும் பெண். விண்வெளியையும் சமயத்தில் லேன்கோவையும் ஆராய்ச்சி செய்பவள்
"என்ன நடக்குது இங்க? கொஞ்சம் நேரம் நிம்மதியா நியூஸ் கேக்க விடுறீங்களா? கேணத்தனமா ரேடியோ ஃப்ரீக்வென்சில உளறிக்கிட்டு இருக்கீங்க"
தூரும் லேன்கோவும் தங்களை ஒருவர் ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டு தரியிடம் நடந்ததை விளக்குகின்றனர்.
மூவரும் ஆர்வத்துடன் சிக்னல் ப்ராசசரின் ரேடியோ டீமாடுலேட்டரில் கேட்கிறார்கள்.
"வணக்கம். வேறு கிரகத்தில் இருக்கும் உங்களுக்கு எங்கள் மொழியில் செய்தி அனுப்புவது சிறுபிள்ளைத்தனமானது. இருந்தாலும் சில சமயங்களில் பல கடின விஷயங்களின் விடை மிகச்சுலபமானதாக இருக்கும் என்ற சித்தாந்தத்தின் நம்பிக்கையில் இதை அனுப்புகின்றோம்
இடம்: உலகம், சூரியக்குடும்பத்தின் சச்சரவுப்பிள்ளை
நாள்: அழிவிற்கு சில காலம் முன் அதாவது எங்கள் மத கணக்குப்படி கி.பி. 2045 அறிவியல் கணக்குப்படி 50 கோடியே 45 லட்சத்து 35ம் வருடம்
நான் இளங்கோ என்னுடன் என் நண்பன், அலுவலக பதிவின்படி உதவியாளன் பகதூர், என் அறிவியல் காதலி சுந்தரி.
மனிதர்கள் என்று எங்களை நாங்களே அழைத்துக்கொள்ளும் நாங்கள், நாங்கள் வசிக்கும் உலகத்தை எங்கள் பசிக்கு உணவாக்கிக்கொண்டோம்.
இப்போது அழிவின் விளிம்பில் இருக்கின்றோம். ஆகவேதான் நாங்கள் இருந்தோம் என்பதற்கான கடைசி அத்தாட்சியாய், எங்களால் உருவாக்கப்பட்ட அழியா அலையில் இத்தகவலை அனுப்புகின்றோம்.
இதைத்தொடர்வது எங்களைப்பற்றிய தகவல்கள்........
.....
......
இறுதியாக,
தகுதியுள்ளது தப்பிப்பிழைக்கும் என்று கண்டறிந்த எங்களாலேயே தப்பிப்பிழைக்க முடியவில்லை.
உங்கள் தகுதியை காப்பாற்றிக்கொள்ளுங்கள்"
"தூர் இதைப்பற்றி என்ன நினைக்கிறாய்?"
"ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது என்பது கிளிஷேவான வார்த்தைதான் இருந்தாலும் இச்சமயத்திற்கு பொருந்துகின்றது"
"என்ன லேன்கோ என்ன ஆச்சு உன் NASA ப்ளான்?"
"இல்லடா, NASA கிரகத்திற்கு போறதவிட நம்ம லகம் கிரகத்தை காப்பாற்றியாகணும்"
"என்ன சொல்ற லேன்கோ? புரியல.."
"என்ன தூர், இன்னுமா லேன்கோ சொல்றது புரியல? இது நம்மளோட 2040வது வருடம். இப்போ நாம சிக்னல்ல கேட்ட உலகம்ங்கர கிரகத்துக்கும் நம்ம லகம் கிரகத்துக்கும் நிறைய ஒற்றுமை இருக்கு. கிட்டத்தட்ட அந்த கிரகத்தோட பிரதிபலிப்பு மாதிரி தான் நம்ம கிரகம். அடுத்த 5 வருடங்கள் நம்மோட கடைசி வருடங்களா இருக்கலாம்"
"இப்போ புரியுது லேன்கோ, இந்த கிரகம் ஏன் நம்ம கண்ல படலைனு. இந்த கிரகமே இப்போது இல்லை", என்றான் தூர்.
"கரெக்ட். இந்த சிக்னல் ரொம்ப காலம் முன்னாடி நமக்கு அனுப்பிருக்காங்க. ஸாரி, நமக்குனு சொல்லமுடியாது, அனுப்பிருக்காங்க. இந்த விஷயத்தை எப்படியாவது நம்ம லக மக்கள்கிட்ட கொண்டுபோய் சேர்த்துடணும். நம்மை காப்பாற்றிக்கணும் தரி" என்றான் லேன்கோ.
"கண்டிப்பா" என்றாள் தரி.
அவரவர் வழியில் யோசித்துக்கொண்டே செல்ல அந்த ரேடியோ டீமாடுலேட்டர் கருவியிலிருந்து "ஆ" என்ற சத்தம் கேட்டது
லேபிள் அறிவியல் புனைகதை, என் எழுத்து
சந்திரமுகியில் கமலும் நயன்தாராவும் 'கொஞ்ச நேரம் கொஞ்ச நேரம்' என்று பாடிக்கொண்டிருந்த காலை வேளையில் கண் விழித்தேன். என்ன நேரம் அதுக்குள்ள தூக்கம் வேண்டிக்கிடக்கு என்று பொண்டாட்டியின் வசவோடு நாள் துவங்கியது.
வெய்ட் வெய்ட்...
சந்திரமுகியில் கமலா? வாட் த ஹெக்? ஓ ஏதாச்சும் ரீமிக்ஸ் போட்டிருப்பான் போல..
"சீக்கிரம் குளிச்சிட்டு வாங்க, சாப்பாடு வாங்கிட்டு வரணும் ஹோட்டல்ல இருந்து.."
"சரி சரி இதோ வந்துடறேன்"
ஏதோ இடிக்குதே! வாங்க போங்கனு மரியாதை எல்லாம்... என்ன இது புதுசா இருக்கு?
ம்ஹூம் ம்ம்ஹூம் ம்ஹூம் ம்ம்ஹூம் ம்ம்ம்ஹூஹூம்....(கொஞ்ச நேரம் பாட்டோட ஹம்மிங்).
கமல் கூட நயன்தாரா ஜோடியும் நல்லாத்தான் இருக்கு. ஆனா அவங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து நடிச்சதே இல்லயே!!! என்ன நடக்குது இன்னைக்கு?
"ஏய்"
...
"ஏய்"
...."இங்க நான் கூப்பிட்டுகிட்டு இருக்குறது காதுல விழுதா இல்லையா?"
"விழுது விழுது, இதே வேலையா போச்சு உங்களுக்கு. குளிக்க போகும்போது துண்டு கூட இல்லாம போறது....இந்தாங்க துண்டு"
"அட இதுக்கு கூப்பிடலடி. சந்திரமுகி படத்துல யார் நடிச்சது?"
...
சே பாத்ரூம் வரைக்கும் வந்த பொண்டாட்டிகிட்ட இதை போயா கேட்பாங்க. நல்ல சான்ஸ், டைமிங் மிஸ் ஆகிடுச்சு :( இன்னும் 14 மணிநேரம் இருக்கு.
"என் சேலை நுனியால் உந்தன் தலை துடைப்பாயே அது கவிதை..."
"என்ன பாட்டு பாடறீங்களா?"
"சே சே இல்லடி. அப்படி எல்லாம் நீ பாட மாட்டியா? அதிருக்கட்டும் சந்திரமுகில யாரு நடிச்சது?"
"என்ன ஆச்சு காலையில இருந்து? ஒரே பாட்டுதான், நயன்தாராதான்... ப்ராஜெக்டுக்கு வீட்ல இருந்து சப்போர்ட் குடுத்ததெல்லாம் போதும். என்ன செய்யறீங்கனு தெரியல"
"அம்மா தாயே, எனக்கு நயன்தாரா கதைஎல்லாம் வேண்டாம். சந்திரமுகி பாட்டுக்கு கமல் ஆடிகிட்டு இருந்தானே காலையில, எப்படி?"
"இதென்ன கதையா இருக்கு. கமல் படத்துல கமல் இல்லாம பின்ன என்ன ரஜினியா?"
"உனக்கென்னடி ஆச்சு?"
"காலையிலயே சினிமா கதை எதுக்கு? சரவணபவன் போய் காடை பிரியாணி வாங்கிட்டு வாங்க"
"என்ன கடுப்பேத்தாதடி ப்ளீஸ். சரவணபவன்ல காடை பிரியாணி?"
"என்னங்க ஆச்சு உங்களுக்கு? இப்போ என்ன ப்ரச்சினை?"
"சரவணபவன்ல எப்போதிலிருந்து காடை போட ஆரம்பிச்சாங்க? அதுவும் காலையில"
"இதுக்கா இவ்வளவு அலம்பல் பண்ணினீங்க? எனக்கு என்னங்க தெரியும். எப்போ NV போட ஆரம்பிச்சாங்களோ அப்போ"
"ஏய், சரவணபவன் ஒரு வெஜிடேரியன் ஹோட்டல் டி"
"அச்சோ நீங்க சரவணபவனையும் முனியாண்டி விலாஸையும் குழப்பிக்கிறீங்க. முனியாண்டி தான் வெஜிடேரியன். சீக்கிரம் வாங்கிட்டு வாங்க எல்லா வீட்லயும் தூங்கிட்டாங்க"
இனியும் நான் கத்தவில்லை என்றால் கதையை அடுத்த தளத்திற்கு கொண்டு செல்ல முடியாது.
"என்ன நடக்குது காலையில இருந்து, சந்திரமுகியில ரஜினிக்கு பதிலா கமல் நடிக்கிறான், சரவணபவன் நான்வெஜிடேரியன் ஹோட்டல்னு சொல்ற, காலையில போய் தூங்கணும்னு சொல்ற. எனக்கு பைத்தியமா இல்லை உனக்கு பைத்தியமானு தெரியலயே?"
அந்த கடைசி வரியை நான் பேசியிருக்கக்கூடாது.
ஓவர் டூ கீழ்ப்பாக்கம்.
டாக்டர் என்று சொல்லப்பட்டு என்முன் உட்கார்ந்திருப்பவர் வக்கீல் போல் கருப்புகோட் அணிந்திருக்கிரார். இதைச்சொன்னால் நம்மை பைத்தியக்காரன் என்பார்கள்.
"இவருக்கு வந்துருக்க பிரச்சினை இப்போ பரவலா வந்துகிட்டு இருக்கு. IT field ல இருக்கிறவர்களுக்கு இது அதிகமா தாக்குது. அவங்களா ஒரு virtual உலகத்துல வசிப்பாங்க. அவங்க நினைச்சிகிட்டு இருக்க உலகம்தான் கரெக்ட்னு சொல்லுவாங்க..............."
போதும்யா போதும்.
இதை விட எவனாலும் தெளிவா விளக்கமுடியாது.
"என்னங்க நீங்க கொஞ்ச நாள் ஆஃபீஸ்லாம் போகாதீங்க."
"சரி"
"நல்லா ரெஸ்ட் எடுத்துக்கங்க"
"சரி"
"என்னங்க சரியா பேசவேமாட்றீங்க? என்னை ஞாபகம் இருக்குல்ல?"
"ஞாபகம் இல்லாமலா... நீ என் பொண்டாட்டி"
"அய்யோ அய்யோ என் தலைஎழுத்து இப்படி ஆகிடுச்சே. தொட்டு தாலி கட்டின வப்பாட்டியை வாய் கூசாம பொண்டாட்டினு சொல்றாரே? ஏதாவது பொண்டாட்டி கிண்டாட்டி வச்சிகிட்டு இருக்கீங்களா எனக்கு தெரியாம?"
_____o0o______
அப்பாடா... ஒரு மாதிரியா ஒரு கதைங்கற பேர்ல ஒன்றை எழுதியாச்சு. ரெஸ்பான்ஸ் எப்படி இருக்கும்னு தெரியலை. டிவியில வழக்கம் போல மொக்கை சீரியல் தானா?
"உலகத்த்த்தொலைக்காட்சிகளில் ம்ம்ம்முதன்முறையாஹ கமல் நயன்தாரா இணைந்து கலக்கிய சந்திரமு......."
லேபிள் என் எழுத்து, ப்ளாகதை
வழியெங்கும் கதவுகள்
எல்லா பக்கங்களிலும்
இரு புறங்களிலும்
திறக்கக்கூடியவை
எல்லா வீட்டின் கதவுகளும்
ஆச்சர்யத்தை உள்ளடக்கியவை
பல வித உணர்ச்சிகளை கண்டுவிட்டு
மூடிக்கொள்கிறது
அல்லது திறந்து கொள்கின்றன
குழந்தைகள் இருக்கும் வீட்டுக்கதவுகள்
ஒருவித சந்தோஷத்துடனே எப்போதும் இருக்கின்றன
பல பல்லிகளின் வால்களையும்
சில நகங்களையும்
எடுத்துக்கொள்கின்றன
தங்கள் கோபத்தை சாந்திப்படுத்த
பல வேலைப்பாடுகளுடன் வரும் கதவுகள்
அழகாக சொல்கின்றன
அனுமதியின்றிஉள்ளே வராதே
நவீன கதவுகள்
உயிரின்றி இருக்கின்றன
புதியவர்களுக்கு முதுகைக்காட்டி
திறக்க மறுக்கின்றன
ம்ம்ம்ம்
இங்கு இன்னொரு கதவு திறந்திருக்கிறது
ஆனால் கதவு மட்டுமே இருக்கிறது
உள்ளும் வெளியும்
ஒரே விதமாய்.....
லேபிள் என் எழுத்து
உடல் முழுதும் வெப்பம் ஏறிக்கொண்டிருக்கிறது
எப்போதாவது வந்து செல்லும்
"ஏன் வாழ வேண்டும்" எண்ணம் தோன்றுகிறது
நலமாய் இருப்போரைக்கண்டால் எரிச்சல் வருகிறது
மருந்துகள் மட்டுமே உடனிருக்கின்றன
உடலில் இருந்து வெப்பம் வெளியேறும் நிகழ்வு,
கலவி முடிவில் கிடைக்கும் உணர்வின் வலிமையோடு
மிகுந்த வலியுடன் நிகழ்கிறது.
கலவியில் நேர்வதைப்போல்
உடல் மனதை முந்திச்செல்கிறது.
கலவியில் ஒருமுறை வரும் உச்சகட்டம்,
இங்கு விட்டு விட்டு வந்து செல்கிறது
என் எழுத்துக்களை கொல்ல முயற்சிக்கிறது தலைவலி
பேனாமுனையை
ஒரு வரியில் இருந்து இன்னொரு வரிக்கு தள்ளிவிட்டு
கொல்லப்பார்க்கிறது.
ஒவ்வொருமுறையும் ஜூரம் வரும்போது புரியுமிவை அனைத்தும்
அடுத்தவருக்கு வரும்போது புரிய மறுக்கிறது
லேபிள் என் எழுத்து
எப்படி மறக்கிறார்கள் சில விஷயங்களை?
எப்போதோ பள்ளியில் ஃபர்ஸ்ட் ரேங்க் எடுத்தபோது கிடைத்த பாராட்டுகளை!
பாஷை தெரியாத ஊரில் கிடைத்த சொந்த ஊர் சாப்பாட்டை!
பள்ளியில் இருந்து மருத்துவமனைக்கு அழைத்து சென்றபோது மெதுவாய் வலிக்காமல் ஊசி போட்ட டாக்டரை!`
கல்லூரியில் ஒன்றாய் இருந்து விட்டு வேலைக்கு போனதும் நட்புகளை!
தோழனிடம் இருந்து திருடிய பொருட்களை!
காதலியுடன் செல்லும்போது ஆட்டோக்காரனிடம் வாங்கிய சில திட்டுகளை!
முதன்முதலில் மெளஸ் பிடித்து வரைந்த படத்தை!
2ரூபாய் டிக்கெட்டுக்கு 50ரூபாய்க்கு சில்லறை கொடுத்த கண்டக்டரை!
முதன்முதலில் பெண்களுக்கு முன் செல்ல வெட்கப்பட்ட கணத்தை!
இப்படித்தான் மறந்துகொண்டே செல்கிறோம்,
சில கணங்களை...
லேபிள் என் எழுத்து
எங்கோ வெடிக்கும் குண்டுகளின் அதிர்வுகள்
தாய்நாட்டை தேடி அலையும் சில குரல்கள்
தன்னாட்டை தொலைத்து கொண்டிருக்கும் சிலர்
எல்லோரையும் வம்புக்கிழுக்கும் தெம்பு
ஜாதியையும் மதத்தையும் பேண்ட்விட்த்துக்குள் இழுத்துவிட்ட மேதாவிமடத்தனம்
இப்படி வலைப்பதிவில் எல்லாம் இருக்க
இனி, நானும் பதிவிடுகிறேன்
லேபிள் என் எழுத்து